Ik ben 'locked down!'

 

Hoi, ik ben Jussi, een abrikooskleurige toy, een heel pittig dametje van bijna vijf jaar oud.

stattiefoto jun18

Tijdens het in elkaar zetten van deze website zat ik meestal onder de stoel van mijn baasje, die - dat moet ik toegeven - toch wel handig is met websites en zo.

Ach, en dan krijg je er zelfs als poedel toch een beetje verstand van. En daarom mag ik zo af en toe een verhaaltje vertellen over wat ik allemaal meemaak.

Lekker relaxen in de ochtendzon....

Na een frisse winter, zonder een vlok sneeuw, is er ineens een warme wind gaan waaien.

En dan ben ik - zodra de schuifpui opengaat - direct in de tuin te vinden.

Het eerste wat ik altijd doe is op topsnelheid naar achteren rennen om eventuele katten uit de tuin te verjagen. Ik moet toegeven, de kans om een kat te treffen is niet groot, want de tuin is beveiligd, zeg maar. Als katten konden lezen, dan zou ik zeker een bord met 'Verboden voor katten' hebben laten plaatsen. Maar dat kunnen ze niet, dus is er een soort draad gespannen waar je haren even recht overeind van gaan staan. Ik heb het zelf een keer uitgeprobeerd. Het is absoluut niet gevaarlijk, maar je laat het voortaan wel uit je hoofd. Honden en katten leren sneller dan Nederlanders, want die moeten altijd een paar keer gewaarschuwd worden om niet naar het strand te gaan als meneer Rutte - de baas van het hele land - duidelijk gezegd heeft dat je dat juist niet doen moet.

...maar niet naar het strand!...

Eigenlijk wel heel gek. Niet naar het strand? Terwijl iedereen - ook ik - daar helemaal zot van is. Nou, lieve lezers, dat heeft te maken met een héél klein 'iets' wat ze een virus noemen. Je kunt het absoluut niet zien, maar het is er echt wel. En het is heel akelig. Het vreet je longen op, als je mens bent dan. Want dierenlongen schijnen ze niet te lusten, op één tijger na dan, maar die zit in een dierentuin, en daar ben je meestal niet op je best.

Omdat ze nog niet weten hoe ze dat virus op kunnen sluiten en dus onschadelijk maken is de hele wereld in rep en roer. Je moet binnenblijven en bij elkaar uit de buurt blijven. Wat ben ik blij dat het virus geen hondenlongen lust. Ten eerste moet ik af en toe even naar buiten om een plas en een mooie poep te doen. En ten tweede: bij de baas en het vrouwtje uit de buurt blijven? Dat is echt teveel gevraagd voor een poedel. En daarom ben ik ook zo blij met die tuin. Want als die meneer Rutte zou zeggen: ook honden mogen de deur niet meer uit, dan kan ik tenminste nog even achter een rododendron gaan zitten om het niet benauwd te krijgen.

...en hopen op betere tijden, misschien ooit nog eens als knuffelhond.

Zoals je ziet is het achter mij al een groot feest met paarse en rode kleuren. De baas heeft z'n eigen Keukenhof bedacht. Dat wordt een paar weken volop genieten met die mooie bloemen. Daar wordt je wel vrolijk van en je vergeet even al die narigheid met dat rare virus. Ik zou het best leuk vinden als de baas mij mee zou nemen naar eenzame oude of zieke mensen om even bij ze op schoot te zitten, zodat ze tenminste nog even kunnen knuffelen met een lief poedeltje zoals ik. Maar het mag niet. Veel te gevaarlijk zeggen alle dokters. Jammer hoor. Ik hoop dat over een poosje wel kan. Vinden jullie ook niet?

Hoe ik bij de neus werd genomen

Vorig jaar ben ik  me een hoedje geschrokken.

Wil je het weten hoe dat kwam?

Klik dan maar op die mooie knop hieronder.

 

Purple Line

up


Verzend via FacebookVerzend via Twitter